Ölüm Karinesi Nedir?

Ölüm Karinesi Nedir? sorusu, özellikle deprem, uçak kazası, deniz kazası, maden göçüğü gibi olaylarda “kişinin gerçekten ölüp ölmediği” fiilen belirlenemediğinde gündeme gelir. Bazı vakalarda kişi ortadan kaybolur, bedenine ulaşılamaz ve kimlik tespiti yapılamaz. Buna rağmen aile düzeninin, miras ilişkilerinin, sigorta süreçlerinin ve nüfus kayıtlarının belirsizlik içinde kalması ciddi hak kayıpları doğurur. İşte ölüm karinesi, ölümün kesinliğine yakın bir durumun varlığında, kişinin hukuken ölmüş sayılmasını sağlayan yasal bir mekanizmadır. Bu yazıda ölüm karinesinin hangi şartlarda devreye girdiğini, gaiplikten (uzun süre haber alınamama nedeniyle mahkeme kararıyla hukuken ölü sayılma) farkını, başvuru yolunu, aile ve miras üzerindeki etkilerini ve uygulamada sık yapılan hataları pratik açıklamalarla ele alacağım.

Ölüm Karinesi Nedir?

Ölüm karinesi, bir kişinin ölümüne kesin gözüyle bakılmasını gerektiren bir olay içinde kaybolması ve bedenine ulaşılamaması halinde, o kişinin hukuken ölmüş kabul edilmesidir. Buradaki ölçüt “yüksek ihtimal” değildir; olayın şartları ve hayatın olağan akışı dikkate alındığında, kişinin sağ kalmasının makul biçimde mümkün görünmemesidir. Örneğin büyük bir patlama, infilak, geminin batması veya enkaz altında kalma gibi durumlarda, kişinin yaşama şansının fiilen ortadan kalktığı kabul edilebilir.

Ölüm karinesi işletildiğinde nüfus kütüğüne ölüm kaydı düşülür ve kişi, olay anından itibaren ölmüş sayılır. Bu sonuç; mirasın açılması, evliliğin sona ermesi, malvarlığının intikali gibi birçok alanda “doğal ölüm” ile benzer sonuçlar doğurur. Bu nedenle ölüm karinesi, yalnızca kayıt düzeni açısından değil, aynı zamanda hak sahiplerinin korunması açısından da kritik bir işlemdir.

Uygulamada en çok karıştırılan nokta şudur: Ölüm karinesinde amaç, belirsizliği sürdürmek değil; ölümün fiilen kesin kabul edildiği vakalarda hukuki düzeni gecikmeksizin tesis etmektir. Buna rağmen, karinenin “adi yasal karine” olması nedeniyle aksinin her zaman ispatlanabilir olduğu da unutulmamalıdır.

Ölüm Karinesi Ne Demek?

“Ölüm karinesi” ifadesindeki karine, hukukta bir olgunun varlığının kanun tarafından “varsayılması” anlamına gelir (karine: kesin delil olmadan, belirli koşullar gerçekleştiğinde kanunun sonuç bağladığı varsayım). Ölüm karinesi, kişinin fiilen ölü olduğu kanaatini doğuran bir olay yaşanmasına rağmen cesedin bulunamaması halinde, kişinin ölü kabul edilmesidir. Burada kanun, olayın niteliğinden hareketle “ölüm gerçekleşmiştir” sonucunu hukuken kurar.

Bu kabulün temel gerekçesi, uzun süreli belirsizliklerin aile ve malvarlığı düzenini kilitlemesidir. Banka işlemleri, miras intikali, sigorta ödemeleri, sosyal güvenlik işlemleri ve evlilik statüsü gibi başlıklarda “hayatta mı değil mi” sorusu çözülemeden işlem yapılması çoğu zaman mümkün değildir. Ölüm karinesi, bu kilidi açar ve işlemlerin hukuken meşru zeminde ilerlemesini sağlar.

Ölüm karinesinin uygulanabilmesi için “güçlü ölüm olasılığı” tek başına yeterli görülmez. Olayın koşulları, kişinin kurtulma ihtimalini hayatın olağan akışı içinde dışlamalıdır. Bu nedenle, sadece haber alınamama veya iletişim kesilmesi gibi durumlar ölüm karinesi için uygun değildir; bu tip haller daha çok gaiplik tartışmasını gündeme getirir.

Gaiplik Ve Ölüm Karinesi Nedir?

Gaiplik ile ölüm karinesi, sonuçları bakımından benzer görünse de dayanakları ve prosedürleri farklıdır. Gaiplik, bir kişiden uzun süre haber alınamaması veya ölüm tehlikesi içinde kaybolması nedeniyle, mahkeme kararıyla kişinin hukuken ölü kabul edilmesidir. Buna karşılık ölüm karinesi, ölümün kesinliğine yakın bir olay içinde kaybolma ve cesede ulaşılamama halinde, idari yolla ölüm kaydının düşülmesi üzerine kurulur.

Bu ayrım uygulamada hayati önemdedir. Yanlış prosedür seçilirse süreç uzar, miras paylaşımı ve aile hukuku işlemleri gecikir, bazen de telafisi zor hak kayıpları doğar. Gaiplikte mahkeme süreci (sulh hukuk mahkemesi) ve ilan gibi aşamalar öne çıkarken; ölüm karinesinde esas olan, olayın niteliğinin “ölüme kesin bakılmayı gerektirmesi” ve nüfus kaydının buna göre düzenlenmesidir.

Karşılaştırma	Ölüm Karinesi	Gaiplik
Temel durum	Ölüme kesin bakılan olay + ceset yok	Uzun süre haber yok veya ölüm tehlikesinde kayıp
Karar/işlem	İdari emirle ölüm kaydı	Mahkeme kararı
İspat mantığı	Olayın niteliği ölüm sonucunu dayatır	Belirsizlik devam eder; yargısal değerlendirme gerekir
Uygulama riski	Yanlış olaya uygulanırsa iptal/geri dönüş karmaşası	Süreç uzayabilir; miras ve aile işlemleri gecikebilir

Her iki kurumda da “ilgili” sıfatı önemlidir (ilgili: hukuki yararı bulunan kişi). Ayrıca, bir hakkın kullanılması için bir kimsenin öldüğünü ileri süren tarafın iddiasını dayandıracağı olguları ortaya koyması gerekir. Bu nedenle dosya hazırlığı, olayın niteliğinin doğru anlatımı ve doğru başvuru yolu seçimi stratejik bir noktadır.

Hangi Haller Ölüm Karinesidir?

Ölüm karinesine örnek olabilecek hallerin ortak paydası, olayın meydana geliş biçiminin “sağ kurtulmayı” makul ölçüde dışlamasıdır. Uçak infilakı, açık denizde kaybolma ve bulunamama, maden ocağında büyük patlama sonrası erişilemezlik gibi vakalarda, kişinin yaşama ihtimali hayatın olağan akışına göre ortadan kalkmış kabul edilebilir. Bu vakalarda, cesede ulaşılamaması tek başına belirleyici değildir; asıl belirleyici olan, olayın niteliğinin ölüm sonucunu kuvvetle dayatmasıdır.

Bazı durumlarda birden fazla kişi aynı olay içinde kaybolur ve hangisinin önce öldüğü belirlenemez. Bu noktada “birlikte ölüm karinesi” gündeme gelir. Birlikte ölüm karinesi, sıralaması belirlenemeyen ölümlerde kişilerin aynı anda ölmüş sayılması sonucunu doğurur ve miras ilişkilerini doğrudan etkiler. Bu nedenle, olayın tıbbi ve teknik verilerinin (enkaz raporu, arama-kurtarma tutanakları, bilirkişi değerlendirmeleri gibi) doğru toplanması önem taşır.

Uygulamada sık yapılan hata, her kayıp olayının ölüm karinesi sanılmasıdır. Örneğin iletişim kesilmesi, tek başına “kesin ölüm” sonucunu doğurmaz. Ölüm karinesi, istisnai bir kurumdur ve ancak ölümün kesinliğine yakın olaylarda işletilmelidir. Bu ayrım doğru yapılmadığında hem idari işlemler hem de sonrasında açılacak davalar bakımından ciddi bir ispat ve süreç problemi ortaya çıkar.

Ölüm Karinesi Aksi İspat Edilir Mi?

Ölüm karinesi adi yasal karine niteliğindedir; yani kesin değildir ve aksinin ispatı mümkündür. Bu, teorik bir ihtimal gibi görülmemelidir. Uygulamada, nadir de olsa “ölü kaydı düşülen kişinin yaşadığının anlaşılması” gibi vakalarla karşılaşılabilir. Böyle bir durumda, ölüm karinesine dayanılarak yapılan işlemler zinciri yeniden ele alınır ve iade/geri dönüş mekanizmaları devreye girer.

En tipik sonuç, mirasçılara geçen malvarlığının geri istenebilmesidir. Bu noktada sebepsiz zenginleşme hükümleri (haklı bir neden olmaksızın elde edilen menfaatin iadesi) gündeme gelir. Malvarlığı devri, el değiştirme sayısı ve iyi niyetli üçüncü kişiler gibi unsurlar süreçte ihtilaf yaratabilir. Bu nedenle, ölüm karinesine dayalı miras işlemlerinde “geri dönüş ihtimali” göz önünde bulundurularak temkinli hareket edilmesi gerekir.

Birlikte ölüm karinesinde de aksin ispatı mümkündür. Kişilerden birinin diğerinden “çok kısa süre de olsa” daha sonra öldüğünün ortaya konulması, mirasçılık ilişkisini tamamen değiştirir. Bu nedenle arama-kurtarma zaman çizelgesi, iletişim kayıtları, tanık anlatımları ve teknik raporlar gibi deliller, yalnızca idari aşamada değil olası yargısal süreçlerde de belirleyici olabilir.

Ölüm Karinesi İçin Kaç Yıl?

Ölüm karinesinde belirli bir süre şartı aranmaz. Bu özellik, ölüm karinesini gaiplikten ayıran temel farklardan biridir. Çünkü ölüm karinesinde mesele “zaman içinde belirsizliğin sürmesi” değil, olayın niteliği itibarıyla ölümün fiilen kesin kabul edilmesidir. Dolayısıyla, olay meydana gelir gelmez gerekli şartlar oluşmuşsa ölüm karinesi işletilebilir.

Burada kritik soru şudur: “Olayın şartları, kişinin sağ kalmasını hayatın olağan akışı içinde dışlıyor mu?” Eğer cevap evetse, aylarca beklemek veya belirli bir süreyi doldurmak gerekmez. Buna rağmen uygulamada sık görülen bir hata, ölüm karinesinin de gaiplik gibi “bekleme sürelerine” bağlı olduğu düşüncesidir. Bu yanlış beklenti, mirasın açılması, bankacılık işlemleri, sigorta başvuruları ve aile statüsünün netleşmesi gibi alanlarda gereksiz gecikmelere yol açar.

Öte yandan, olayın “kesin ölüm” ölçütünü karşılamadığı vakalarda ölüm karinesi talep etmek de ayrı bir hatadır. Bu durumda, idari makamın talebi reddetmesi veya süreç içinde ihtilaf çıkması mümkündür. Böyle bir senaryoda doğru hukuki araç, çoğu zaman gaiplik veya ölümün tespiti davası olur. Stratejik olarak, olayın niteliği doğru sınıflandırılmadan başvuru yapılması, hem zaman hem de masraf bakımından süreci olumsuz etkiler.

Ölüm Karinesinde Nereye Başvurulur?

Ölüm karinesinin uygulanması, doğrudan mahkeme kararıyla değil; bulunduğu yerin en büyük mülki amirinin emriyle nüfus kayıtlarına ölüm kaydı düşülmesi yoluyla ilerler. Bu nedenle başvuru, pratikte nüfus idaresi süreçleri üzerinden yürür. Başvuruyu, kayıp kişinin eşi, altsoyu, üstsoyu, kardeşi gibi yakınları veya bu kişilerin mirasçıları yapabilir. “İlgili” olma şartı burada önemlidir; çünkü başvurunun, hukuki yararı bulunan kişilerce yapılması beklenir.

Başvurunun sağlıklı ilerlemesi için olayın niteliğini ortaya koyan belgeler kritik rol oynar. Özellikle arama-kurtarma tutanakları, olay yeri raporları, resmi yazışmalar ve kamu kurumlarından alınan belgeler, “ölüme kesin bakılmayı gerektiren olay” kriterinin somutlanmasını sağlar. Bu belgelerin eksik sunulması, idari makamın tereddüt yaşamasına ve işlemin uzamasına neden olabilir.

• Olayın niteliğini gösteren resmi tutanak ve raporlar (arama-kurtarma, kaza tespit, enkaz tespit gibi)
• Kişinin kimliğini ve yakınlık bağını gösteren kayıtlar (nüfus kayıt örneği, evlilik/mirasçılık ilişkisini gösteren belgeler)
• Tanık beyanları ve destekleyici belgeler (gerekli görülen hallerde)
• Kurumsal yazışmalar (kayıp bildirimi, resmi kurum cevapları gibi)

Uygulamada sık yapılan hata, başvuruyu yalnızca sözlü anlatımla yürütmeye çalışmaktır. Ölüm karinesi idari bir işlem olsa da ispat zeminini güçlendiren somut belgeler, işlemin güvenli ve hızlı ilerlemesini sağlar.

Ölüm Karinesi Kararını Kim Verir?

Ölüm karinesinde karar mekanizması, mahkemeden ziyade idari makam üzerinden işletilir. Bulunulan yerin en büyük mülki amiri (vali veya kaymakam), olayın şartlarının ölüm karinesine elverişli olduğu kanaatine varırsa ölüm kaydının düşülmesi yönünde emir verebilir. Bu emir üzerine nüfus müdürlüğü, kişinin nüfus kütüğüne ölüm kaydını işler. Böylece kişi, hukuken ölü kabul edilir ve buna bağlı sonuçlar doğar.

Bu yapı, yanlış anlaşılmaya açık bir noktayı da beraberinde getirir: “Karar idari veriliyor” ifadesi, sürecin denetimsiz olduğu anlamına gelmez. İdari işlem tesis edildiğinde, hukuki yararı olan kişiler için yargısal yollar her zaman gündeme gelebilir. Ayrıca ilgililer, kişinin ölü veya sağ olduğunun belirlenmesi için ölümün tespiti davası açmayı da tercih edebilir. Bu dava, olayın koşullarına göre daha güçlü bir yargısal belirleme sağlayabilir.

Pratikte en kritik nokta, idari kararı destekleyecek olay anlatımının ve delil setinin doğru kurulmasıdır. Olayın “kesin ölüm” niteliği doğru ortaya konulmazsa idari makam tereddüt yaşayabilir. Bu tereddüt, farklı kurumların (sigorta, banka, sosyal güvenlik) işlemlerini de zincirleme biçimde etkileyebilir. Bu nedenle başvuru aşamasında hukuki çerçeveyi doğru kurmak, sürecin güvenli ilerlemesini sağlar.

Ölüm Karinesi Hangi Mahkeme Verir?

Ölüm karinesinde kural olarak mahkeme kararı aranmaz. Ölüm kaydı, en büyük mülki amirin emriyle nüfus kütüğüne işlenir. Bu yönüyle ölüm karinesi, gaiplikten ayrılır; çünkü gaiplik kararını sulh hukuk mahkemesi verir ve süreç yargısal bir değerlendirmeye dayanır. Dolayısıyla “ölüm karinesi hangi mahkeme verir?” sorusunun doğru cevabı, ölüm karinesi için mahkeme kararının zorunlu olmadığıdır.

Bununla birlikte her olay, idari işlemle çözülebilecek netlikte olmayabilir. Bazı vakalarda olayın “kesin ölüm” ölçütünü karşılayıp karşılamadığı tartışmalı hale gelir. Bu tür durumlarda ilgililer, kişinin ölü veya sağ olduğunun belirlenmesi amacıyla ölümün tespiti davası açabilir. Bu dava, asliye hukuk mahkemesinde görülür. Asliye hukuk mahkemesi, delilleri değerlendirerek kişinin ölümünün hukuken tespitine karar verebilir.

Uygulamada sık yapılan hata, ölüm karinesine elverişli bir olay varken doğrudan gaipliğe gitmek veya tam tersi, gaiplik niteliğindeki belirsiz vakada ölüm karinesi talep etmektir. Hangi yolun seçileceği, olayın niteliğine bağlıdır. Olay “kesin ölüm” çıtasını karşılıyorsa idari yol; belirsizlik daha belirginse yargısal yol çoğu zaman daha isabetli olur. Bu ayrım, hem zaman hem de hukuki güvenlik bakımından belirleyicidir.

Ölüm Karinesi İle Evlilik Biter Mi?

Ölüm karinesi işletilip nüfus kütüğüne ölüm kaydı düşüldüğünde, kaydı düşülen kişi evli ise evlilik kendiliğinden sona erer. Bu sonuç, ayrıca bir boşanma davası açılmasını veya ayrı bir mahkeme kararını gerektirmez. Çünkü evlilik, eşlerden birinin ölümüyle zaten sona eren bir hukuki statüdür. Ölüm karinesi de hukuken ölüm sonucunu doğurduğu için evlilik bakımından aynı sonuç ortaya çıkar.

Bu noktada dikkat edilmesi gereken birkaç pratik risk vardır. Öncelikle, ölüm karinesinin aksinin ispatlanması ihtimali her zaman mevcuttur. Yani ölüm kaydı düşülen kişinin hayatta olduğunun anlaşılması halinde, evlilik statüsünün nasıl değerlendirileceği ayrı bir hukuki sorun alanıdır. İkinci olarak, hayatta kalan eşin ilerleyen süreçte yeni bir evlilik yapması halinde, sonradan ortaya çıkabilecek “ilk eşin yaşadığı” iddiası yeni evliliği ciddi bir geçerlilik tartışmasıyla karşı karşıya bırakabilir.

Bu nedenle ölüm karinesi sonrası aile hukuku işlemlerinde, sadece “kayıt düştü, mesele bitti” bakışıyla hareket etmek doğru değildir. Mal rejimi tasfiyesi, miras, sigorta ve sosyal güvenlik işlemleri gibi başlıklar birbiriyle bağlantılıdır. Süreçte atılacak adımların, olası bir “geri dönüş” senaryosunda yaratacağı sonuçlar öngörülmelidir.

Ölüm Kaydı Düşülen Kişi Daha Sonra Çıkıp Gelirse Ne Olur?

Ölüm kaydı düşülen kişinin daha sonra hayatta olduğunun anlaşılması, hukuki açıdan bir “geri dönüş” mekanizmasını zorunlu kılar. Öncelikle, mirasçılara geçmiş olan malvarlığı bakımından iade gündeme gelir. Çünkü miras, ölüm varsayımına dayanarak açılmış ve paylaşılmıştır. Bu aşamada sebepsiz zenginleşme hükümleri devreye girer; haklı bir sebep ortadan kalktığı için elde edilen menfaatin iadesi istenir. Malvarlığının el değiştirmiş olması, iyi niyetli üçüncü kişilerin varlığı ve tasarrufların niteliği, uyuşmazlığın kapsamını genişletebilir.

Evlilik statüsü bakımından da önemli sonuçlar ortaya çıkar. Ölüm kaydı düşülen kişinin hayatta olduğu belirlenirse, kural olarak evlilik bağının değerlendirilmesi gerekir. Özellikle sağ kalan eşin yeni bir evlilik yapmış olması halinde, yeni evlilik bakımından “mutlak butlan” (kanunun kesin olarak geçersiz saydığı evlilik) tartışmaları gündeme gelebilir. Bu tür ihtilaflar, sadece duygusal değil, malvarlığı ve soybağı gibi alanlarda da zincirleme sonuçlar doğurur.

Uygulamada sık yapılan hata, ölüm kaydı sonrası yapılan devir ve paylaşımların “kesinleştiğini” varsaymaktır. Oysa ölüm karinesi, aksinin ispatına açık bir kurumdur. Bu nedenle miras paylaşımı, taşınmaz devri, banka tasfiyeleri gibi işlemlerde, belgelendirme ve izlenebilirlik önem taşır. Gereksiz aceleyle yapılan işlemler, geri dönüş senaryosunda daha ağır ihtilaflara zemin hazırlayabilir.

Birlikte Ölüm Karinesi Nedir?

Birlikte ölüm karinesi, birden fazla kişinin ölümü söz konusu olduğunda “hangisinin önce öldüğünün tespit edilemediği” hallerde devreye girer. Bu durumda kişiler, aynı anda ölmüş sayılır. Birlikte ölüm karinesi, yalnızca aynı yerde veya aynı olay içinde gerçekleşen ölümlerle sınırlı değildir; önemli olan ölüm sırasının güvenilir şekilde belirlenememesidir. Yaş, sağlık durumu veya cinsiyet gibi unsurlar tek başına sıralama belirleyicisi kabul edilmez; somut delil gerekir.

Birlikte ölüm karinesinin miras hukukuna etkisi doğrudandır. Türk Medeni Kanunu’nun ilgili hükmü uyarınca, birlikte ölüm karinesi uygulanan kişiler birbirlerine mirasçı olamaz. Bunun sonucu olarak, her birinin mirası kendi mirasçılarına geçer. Bu düzenleme, mirasın yanlış kişiye intikal etmesini ve sonrasında geri dönüşü zor ihtilafları önlemek için önemlidir.

Bununla birlikte, birlikte ölüm karinesinin aksinin ispatı mümkündür. Kişilerden birinin diğerinden kısa bir süre bile fazla yaşadığının ispatlanması halinde, sonra ölen kişi önce ölenin mirasçısı haline gelir ve miras paylaşımı tümden değişir. Bu nedenle olayın teknik verileri, zaman çizelgesi, arama-kurtarma kayıtları ve tanık anlatımları kritik hale gelir. Uygulamada en sık yapılan hata, birlikte ölüm karinesinin “kesin ve tartışılmaz” sanılmasıdır. Oysa ispat standardı sağlanırsa mirasçılık ilişkisi farklı kurulabilir.

Sık Yapılan Hatalar ve Uygulamada Dikkat Edilecek Noktalar

Ölüm karinesi uygulamasında hataların önemli bir kısmı, kurumun sınırlarının yanlış anlaşılmasından kaynaklanır. En yaygın hata, her kayıp vakasını ölüm karinesi sanmaktır. Oysa ölüm karinesi, ancak ölümün kesinliğine yakın olaylarda uygulanır. Sadece haber alınamama veya iletişimin kesilmesi, tek başına ölüm karinesi için yeterli değildir. Böyle durumlarda yanlış başvuru, sürecin uzamasına ve resmi kurumlar arasında çelişkili işlemlere yol açabilir.

İkinci önemli hata, delil setini zayıf bırakmaktır. İdari işlem yürütülüyor olsa bile, olayın niteliğini somutlaştıran resmi belgeler (tutanaklar, raporlar, yazışmalar) başvurunun omurgasıdır. Bu belgeler eksik olduğunda, nüfus kaydı işlemleri gecikebilir; sigorta ve banka gibi kurumlar da temkinli davranarak ödeme veya tasfiye süreçlerini durdurabilir.

• Yanlış kurum seçimi: Gaiplik ile ölüm karinesini karıştırmak ve hatalı yola girmek
• Eksik belgelendirme: Olayın ölüm kesinliği ölçütünü destekleyen resmi kayıtları sunmamak
• Geri dönüş ihtimalini yok saymak: Aksinin ispatı ihtimalini hesaba katmadan hızlı devir/paylaşım yapmak
• Birlikte ölüm karinesini yanlış okumak: Mirasçılığın otomatik aynı şekilde kurulacağını sanmak

Bu noktalar, Yargıtay’ın yaklaşımında da dolaylı şekilde karşılığını bulur: Uyuşmazlıklar çoğunlukla “doğru hukuki yol seçildi mi, ölüm kesinliği ölçütü somut mu, deliller tutarlı mı, sonuçlar hakkaniyete uygun mu?” ekseninde tartışılır. Bu nedenle baştan doğru strateji kurmak, sonradan doğacak davaların sayısını ve riskini belirgin biçimde azaltır.

Sıkça Sorulan Sorular

Ölüm karinesi ile gaiplik arasındaki en pratik fark nedir?

En pratik fark, ölüm karinesinde ölümün kesinliğine yakın bir olayın varlığı nedeniyle idari yolla ölüm kaydının düşülmesi; gaiplikte ise belirsizliğin daha baskın olması nedeniyle mahkeme kararı aranmasıdır. Ölüm karinesi “olayın niteliği” üzerinden yürür, gaiplik “haber alınamama ve belirsizlik” üzerinden değerlendirilir. Yanlış yolu seçmek, işlemlerin uzamasına ve hak kayıplarına neden olabilir.

Ölüm karinesi verildikten sonra miras hemen paylaşılabilir mi?

Ölüm kaydı düşüldüğünde miras hukuken açılmış sayılır ve paylaşım süreci başlayabilir. Ancak ölüm karinesinin aksinin ispatına açık olması nedeniyle, paylaşımda temkinli hareket etmek gerekir. Özellikle taşınmaz devirleri ve banka tasfiyelerinde belgelendirme ve izlenebilirlik önemlidir. Sonradan kişinin yaşadığının anlaşılması halinde iade mekanizmaları devreye girebilir.

Ölüm karinesi uygulanırken mahkemeye gitmek zorunlu mudur?

Kural olarak zorunlu değildir; ölüm karinesi, en büyük mülki amirin emriyle nüfus kaydına işlenen idari bir işlemdir. Buna rağmen, olayın niteliği tartışmalıysa veya idari aşamada tereddüt oluşuyorsa ilgililer asliye hukuk mahkemesinde ölümün tespiti davası açmayı tercih edebilir. Bu yol, bazı dosyalarda daha güçlü bir hukuki belirleme sağlar.

Birlikte ölüm karinesi mirasçılığı nasıl etkiler?

Birlikte ölüm karinesinde, ölüm sırası belirlenemeyen kişiler aynı anda ölmüş sayılır ve birbirlerine mirasçı olamazlar. Bu nedenle her birinin mirası kendi mirasçılarına geçer. Ancak somut delillerle kişilerden birinin diğerinden sonra öldüğü ispatlanabilirse mirasçılık ilişkisi değişir. Bu nedenle teknik raporlar, zaman çizelgeleri ve tanık anlatımları önem taşır.